"Fotografie Macieja Doryka zdają się mówić, że absurd i groteska mogą być narzędziem poznania, pozwalającym dostrzec sprzeczności życia i jego wielowarstwową naturę. W tym teatrze absurdu odnajdujemy echo klasycznych poszukiwań, w których sztuka jest nie tylko formą estetyczną, lecz także laboratorium badań nad człowiekiem, jego emocjami, pragnieniami
i pamięcią. Każdy kadr, każda poza aktora staje się
fragmentem historii, które trudno oddać słowami.”